بگويد كه ابوبكر از صحابه نبود ، رافضى و كافر است . در تفسير طيّبى ذيل آيهء « إذْ هُما فيِ الْغارِ : هنگامى كه آن دو در غار بودند . . . » « 1 » آمده است : [ مفسّران در تفسير اين آيه ] گفته‌اند : هر كه همراهى ابوبكر را با نبىّ اكرم صلى الله عليه و آله نپذيرد ، كافر شده است . ترمذى از ابن عمر نقل مىكند : رسول خدا صلى الله عليه و آله به ابوبكر فرمود : تو در غار با من بودى و در كنار حوض ، همراهم خواهى بود . در « التشريح » آمده است : هر كه بگويد دوستى على كفر و رفض است ، او خارجى و كافر است ؛ چرا كه خداى متعال على را دوست مىداشت و پيامبر صلى الله عليه و آله و صحابه و مؤمنان همگى او را دوست مىداشتند ؛ بنابراين ، مخالف دوستى و محبّت على ، همهء ايشان را ناسزا گفته است . در « الشفاء » مىخوانيم : هر كه قائل شود يكى از خلفاى چهارگانه گمراه يا كافر بوده ، كشته مىشود ( قتلش واجب است ) چرا كه او با اين سخن ، كافر شده است ؛ و اگر با سخنى جز اين ، آنان را دشنام گويد - مانند آنچه مردمان يكديگر را دشنام مىگويند - بايد به شدّت ، مجازات شود ؛ و نيز هر كه به ديگر اصحاب نسبت گمراهى دهد ، بايد شديداً كيفر ببيند . در فصل سوم « الصحائف » دربارهء برترين مردم پس از نبى صلى الله عليه و آله آمده است : مراد از برترين در اينجا ، كسى است كه پاداشش نزد خدا از همگان افزون باشد . [ مسلمانان ] در شخص او چند دسته شده‌اند . اهل سنّت و پيشينيان معتزله ، ابوبكر را افضل بر مىشمارند و شيعيان و بيشتر پسينيان معتزله ، على را افضل مىدانند . اهل سنّت به دو گونه بر باور خود استدلال مىكنند : نخست : سخنان خداى متعال : وَ سَيُجَنَّبُهَا الْأتْقَى * الَّذي يُؤتي مالَهُ يَتَزَكَّى . « 2 » و پرهيزكارترين مردم ، از آتش بر كنار داشته خواهد شد * همان كه

--> ( 1 ) . توبه ( 9 ) / 40 . ( 2 ) . ليل ( 92 ) / 17 - 18 .